خیلی دور …

 می آید  و ما اشک هایمان را پنهان میکنیم و بی در نگ  ماسکهای خوشبختی میزنم حتی در نیمه شب تاریک … می آید و ما شادی در صدایمان می پاشیم تا غمی را که همین نزدیکیست حس نکند … می آید  و نمی داند ما پیشتر چه حالی داشتیم

روزگار من دیگه از این روزها گذشته .. حالا به هفته و ماه ها رسیدم … شاید هم سالها… چند ساله دیگه باید بگذره … مرا در گذر این سالها چه می شود …

اینکه امسال زود گذشت ، دیگه خیلی تکراری شده … خیلی وقته که سالها زود میگذره … سال 1389 هم مثله همه این سالها خیلی زود گذشت  ولی برای من سال خوبی بود … سال گذشتن از مرزها بود … از خیلی از مرزها گذشتم ..حتی از مرزهای خود ساخته ای که  به نظر می رسید هیچ چیز ارزشی نداره که پیش برم .. ولی یک روز از بین 365 روز امسال فهمیدم که خیلی چیزها ارزششو داره …  

بهترین اتفاق سال : دیدن دوباره یه دوست … حامد

بهترین سفر سال :  ایتالیا – ونیز  

بهترین رستوران سال : رستوران کوکو

بهترین کادوی سال : یه گردنبند

بهترین فیلم سال : چهل سالگی ( سینما فرهنگ )

بهترین حادثه سال : شرط بندی تاریخ 8 شهریور

چهره های محبوب سال :  آزاده ، شهروز

بهترین هم صحبت سال : مامان

بهترین دوست سال  به تکرار سال های گذشته : سیما

بهترین سورپرایز سال : اختاپوس جام جهانی از طرف اهالی پرداراز

بدترین روزهای سال : جمعه  14 آبان

بدترین اتفاق سال : همین دو هفته پیش بود .. دیگه بدترین اتفاق که گفتن نداره

و خیلی اتفاقهای دیگه …..

دیگه روی این سالهای جدید برای یه شروع جدید هم نمیشه حساب باز کرد … راستش منتظر هیچ سال جدیدی نیستم … هرچند منتظر خیلی اتفاقها تو زندگیم هستم … برام فرقی نمیکنه 89 باشه یا 90  یا حتی 91… فقط نگران سالهای از عمرم هستم که می گذرن …و نگران اون روزی که بخوام اقسوس سالهای رفته رو بخورم …. ولی خب مطمئنا خیلی هم به حرف من نیست به هر حال همه این سال ها میگذرن ….

یادم نمیاد پارسال لحظه سال تحویل چه آروزیی داشتم …. ولی امسال آرزویی دارم که هیچ وقت یادم نخواهد رفت …

1389 نقطه تمام

سر خط

*سال نو مبارک

به امید بهترین ها در سال نو

بلاگم یه سال شده … ولی نه تنها سعی نکردم نوشته ویژه ای بنویسم بلکه حساب این که چند وقته بهش سر نزدم از دستم خارج شده … نمی دونم چند بار رفتم سراغ پست جدید نصفه ولش کردم …

باید منتظر باشی … باید حس انتظار همیشه باهات باشه …… باید شب وقتی منتظری بخوابی … باید نصفه شب با یه احساس بد از خواب بپری … باید صبح با حس انتظار از خواب بیدار شی … باید یه روز لحظه به لحظه منتظر باشی … باید خیلی خیلی منتظر باشی …فرداش … و حتی روزهای بعدش … انوقت شاید بفهمی هیچ چیز ارزش نداره …

 باید ساده باشی … ساده فکر کنی … ساده باور کنی .. ساده بپذیری …ساده منتظر بمونی … انوقت می فهمی همه چیز به سادگی باور تو تموم میشه … به همین سادگی…

ع ا د ت … از این کلمه همه جوره  بدم می آد … از عادت های روزانه و عادت های ماهانه گرفته تا یه عمر عادت می کنیم … به چی باید عادت کرد و چطور می شه عادت کرد!

چشمهامو می بندم و به امسال فکر میکنم … تک تک خاطرات درباره تداعی میشن … فکر میکنم انتظار چقدر از این اتفاق ها رو داشتم  و تا چه حد غافلگیر شدم … به نظر میرسه که هیچ اهمیتی نداره که من از خودم ، آدما ، اتفاق ها و زندگی چه انتظاری داشتم … تنها چیزی که باید پذیرفت همه اون چیزهای خوب و بدی هستند که اتفاق افتادند و برای همیشه تو ذهن من موندنی شدن  … امسال خیلی جدی تر از اونی شروع شد که بخواد انقدر بی تفاوت تموم شه  ولی خب به نظر می رسه که همین بود …

دلم در پی بودنیست … بودنی که مال من نه ، بلکه برای من باشد … بودنی از جنس نزدیکی ها ، حتی اگر دور … خیلی دور … بودنی که بودنم معنا پیدا کنه تا همیشه ، برای همیشه …

این روزها و شب ها ! واقعا نمی شه ازشون نوشت ! این روزها انقدر زود ، شب می شن  .. این شبها انقدر زود  ، روز می شن … که مجال نوشتن به من نمیدن … این روزها من هستم و من ….. وخدایی که اون بالاست … مثل همیشه …